دو ماهه بهش ندادم :(

الان که میخوام به یکی دیگه بدم ، یاد التماساش میفتم ... یاد اینکه چقدر دلش میخواست !

اول عذاب وجدان میگیرم !

بعدش میگم فدای سرم حالا دفعه ی بعدی به جفتشون میدم !

+ راستی لواشکو میگم ... لواشک خونگی ! نه اونی که تو فکر کردی :))

این بی اعتمادی داره دیوونم میکنه ولی به هیچ وجه حاضر نیستم دوباره به آدما اعتماد کنم !

تو اوج بی اعتمادی عشق بازی میکنم !

حرف میزنم ، میخندم ، خوش میگذرونم ،

ولی خب ، انگار همش منتظرم همونی که میزبان خوشحالیمه ، با یه لیوان نوشیدنی سمی کارمو تموم کنه ! با این همه نمیخوام اون ضیافت بهم بد بگذره ... حتی اگه تهش ختم شه به لیوان سم !

بی اعتمادی ... بی اعتمادی ... بی اعتمادی !

مثل یه چاقو زیر گلومه ، که از بریدنش میترسم ، ولی باهاش حال میکنم اونقدر که خودم گذاشتمش زیر گلوم !